در سالهای اخیر با افزایش خسارات ناشی از وقوع زمین لغزش، بشر در صدد کاهش زیان های آن برآمده است. بنابراین، با شناسایی مناطق مستعد زمین لغزش و رتبه بندی آنها می توان تا حدودی از خطرات ناشی از رخداد این پدیده جلوگیری نمود. هدف این پژوهش شناسایی عوامل موثر در وقوع زمین لغزش حوضه کندیرق چای و پهنه بندی این حوضه به لحاظ خطر رخداد زمین لغزش با استفاده از روش های فرایند تحلیل شبکه می باشد. در این راستا با توجه به مرفومتری حوضه و نیز نتایج پژوهش های گذشته، 10 عامل موثر در رخداد زمین لغزش های حوضه آبریز کندیرق چای شامل لیتولوژی، کاربری اراضی، بارش، شیب، جهت شیب، فاصله از جاده، فاصله از گسل و فاصله از آبراهه، شاخص قدرت آبراهه (SPI) و شاخص حمل رسوب (STI)، شناسایی و مورد استفاده قرار گرفتند. در ادامه جهت امتیازدهی به عوامل و معیارها و طبقه بندی آنها از روش فرایند تحلیل شبکه ای ANPاستفاده شده است. بدین صورت که برای مقایسه و رتبه بندی پارامترها از فرایند تحلیل شبکه ای(ANP) استفاده شده است. نقشه نهایی نشان دادکه حوضه از نظر زمین لغزش دارای 4کلاس می باشد. نتایج نشان می دهد که پهنه های با خطر کم و پهنه هایی با خطر زیاد دارای کمترین مساحت در سطح حوضه کندیرق چای هستند. از طرف دیگر پهنه های با خطر متوسط وخطر خیلی زیاد بیشترین مساحت حوضه را به خود اختصاص داده اند. تطبیق سطوح لغزش یافته و پهنه های مواجه با خطر نشان می دهد که مناطقی که در رده خطر خیلی زیاد و متوسط قرار دارند دارای بیشترین مساحت از سطوح لغزشی هستند. به طوریکه پهنه با خطر خیلی زیاد 35 درصد(79 کیلومتر مربع) و پهنه با خطر زیاد6/32درصد(72 کیلومترمربع) از زمین لغزش ها را به خود اختصاص داده اند. به عبارت دیگر بیش از77 درصد زمین لغزش ها با پهنه های خطر خیلی زیاد و متوسط مطابقت دارند. همچنین عوامل سنگ شناسی، شیب و فاصله از آبراهه بیشترین تاثیر را در وقوع زمین لغزش داشته اند. جهت انجام این کار از فرآیند تحلیل شبکه ANP استفاده خواهد شد.

ساختار جنگل، یکی از مباحث ضروری در راستای اهداف جنگل شناسی نزدیک به طبیعت است. شناخت ساختار جنگل های ارس به عنوان مهم ترین اکوسیستم جنگلی طبیعی کشور با توجه به روند تخریب آن لازم است. در این مطالعه، برای بررسی ساختار توده جنگلی ارس در جنگل حفاظتی کندیرق خلخال یک قطعه 49.53 هکتاری که از تخریب کم تری برخوردار بود، انتخاب شد. با روش آماربرداری صد درصد، مشخصه های توده جنگلی شامل آمیختگی توده، تعداد در هکتار، ارتفاع کل، قطر برابر سینه، قطر بزرگ و کوچک تاج درختان و درختچه ها اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که میانگین درصد تاج پوشش، سطح مقطع برابر سینه و تعداد در هکتار به ترتیب 42.85 درصد، 4.68 مترمربع و 592 اصله در هکتار است. نمودار فراوانی تعداد در طبقات قطری توده نیز نشان دهنده توده ناهم سال است. به طورکلی، توده مورد مطالعه از نظر ساختاری یک توده آمیخته، ناهم سال و با تاج پوشش باز می باشد.

دغدغک (Boiss Colutea persica) یکی از گونه های مهم و با ارزش درختچه ای ذخیره گاه جنگلی کندیرق خلخال است. پژوهش حاضر به منظور بررسی ارتباط بین صفات رویشی این گونه با برخی از عامل های خاکی و فیزیوگرافی در منطقه جنگلی کندیرق خلخال انجام شد. در داخل هر یک از شکل های مختلف-زمین (یال، دامنه و دره) در چهار جهت جغرافیایی (شمال، جنوب، شرق و غرب) از حد ارتفاعی پایین تا بالا به صورت انتخابی، قطعات نمونه دایره ای شکل به مساحت 500 مترمربع انتخاب شد. در مجموع 32 قطعه نمونه برای اندازه گیری مشخصه های رویشی و در 12 قطعه نمونه مشخصه های خاک شامل بافت خاک فیزیکی (درصد رس، سیلت و شن) و شیمیایی (اسیدیته، هدایت الکتریکی، درصد ازت، درصد کربن آلی و درصد کربنات کلسیم) اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که پراکنش این گونه از ارتفاع 1350 تا 1980 متر از سطح دریا متغیر است، به طور کلی جهت های جنوبی و شرقی در شکل های دره و دامنه رویشگاه های مناسبی از نظر ویژگی های کمّی هستند. بیشترین میانگین ارتفاع (75/1 متر) و قطر تاج درختچه ها (81/1متر) و زادآوری (169 اصله نهال در هکتار) در شکل دره و بیشترین تعداد جست ( 11/13 اصله) در فرم دامنه به دست آمد. خاک رویشگاه های دغدغک نیمه سطحی تا عمیق با اسیدیته (4/7 تا 1/8)، هدایت الکتریکی (21/0 تا 39/0دسی زیمنس بر متر) و بافت خاک لومی تا لومی-شنی است. تجزیه مؤلفه های اصلی نیز نشان داد بافت خاک و هدایت الکتریکی از عامل های مهم در پراکنش این گونه محسوب می شود، به طوری که در رویشگاه های دامنه ای و اغلب در جهت های جنوبی و شرقی حضور این گونه با مقدار سیلت ارتباط بیشتری دارد.

ذخیره گاه های جنگلی الگوی کوچک شده ذخیره گاه های بیوسفر هستند که در آنها گونه های منحصربه فرد و کمیاب یا رو به انقراض به صورت طبیعی می رویند. جنس اُرس از معدود سوزنی برگان بومی ایران است که با وجود اهمیت زیاد روندی رو به انهدام دارد که این موضوع به ویژه در مناطق حفاظت نشده بحرانی تر است. در این پژوهش رقابت بین گونه ای اُرس با گونه های همراه در ذخیره گاه جنگلی کَندیرق خلخال در استان اردبیل بررسی شد. بدین منظور یک قطعه ی جنگلی به مساحت 2/13 هکتار آماربرداری صددرصد شده و متغیرهای قطر برابرسینه، ارتفاع کل و قطر تاج و مختصات مکانی همه ی گونه های درختی ثبت شد. سپس از آماره ی دومتغیره ی او-رینگ و تابع همبستگی نشان دار برای بررسی رقابت بین گونه ای اُرس با دو گونه ی اصلی همراه یعنی بَنه و کیکُم استفاده شد. نمودارهای آماره ی دومتغیره ی او-رینگ نشان داد که کُنش متقابل این سه گونه بیشتر از نوع استقلال یا در نهایت در مقیاس های کوچک از نوع جاذبه است. نمودارهای توابع تک متغیره و دومتغیره همبستگی نشان دار نیز نشان داد که متغیرهای قطر برابرسینه، ارتفاع کل و قطر تاج در ارتباط متقابل و دوبه دوی این سه گونه عمدتاً مستقل از یکدیگرند و درختان مجاور این سه گونه از نظر متغیرهای یادشده همبستگی مکانی معنی داری را نشان نمی دهند که همه ی این موارد دلیل بر نبود رقابت معنی دار بین اُرس و گونه های همراه آن در این ذخیره گاه است. بنابراین به منظور احیا و غنی سازی در دیگر رویشگاه های اُرس با شرایط مشابه می توان بَنه و کیکُم را به عنوان گونه های همراه وارد رویشگاه اُرس کرد.

در این پژوهش و طی یک دوره سه ساله، تغییرات کیفیت چای سیاه تولیدی از شاخساره های یک غنچه و دو برگ در فصول مختلف برداشت (بهار، تابستان و پاییز)، مورد بررسی قرار گرفت. مقدار درصد ضایعات، مجموع امتیازات حسی، درصد مواد جامد محلول در آب، کافئین، تئافلاوین، تئاروبیجین، رنگ کل و شفافیت در چای سیاه تعیین گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از طرح آزمایشی کرت های خرد شده در زمان بر پایه بلوک های کامل تصادفی انجام شد. چای حاصل از برداشت برگ سبز در تابستان از نظر همه خصوصیات کیفی در نوع هیبرید، در رتبه بالاتر از برداشت های بهار و پاییز بوده است. در کلون 100 درصد مواد جامد محلول در آب و کافئین در چای تابستان به ترتیب 1.85 و 0.18 درصد از چای بهار و 6.14 و 0.79 از چای پاییز بیشتر بود. مجموع امتیازات حسی، درصد تئاروبیجین و رنگ کل در چای بهار و تابستان در یک رتبه و بیشتر از چای پاییز بوده است. در هر دو نوع چای مقدار ضایعات در پاییز بیشتر از دو فصل بهار و تابستان بود و تفاوت معنی داری   (P<0.05) بین مقدار ضایعات در دو فصل بهار و تابستان دیده نشد. مقدار ضایعات در چای هیبرید تفاوت معنی داری(P<0.05)  با کلون 100 نشان نداد. تفاوت معنی داری(P<0.05)  بین مقدار ترکیبات شیمیایی که موجب افزایش کیفیت چای می شوند، در چای هیبرید و کلون 100 وجود دارد.

حدود %80 کل چای مصرفی در کشورهای آمریکا و ایتالیا به صورت چای سرد می باشد. چای سبز به دلیل داشتن پلی فنل های غیراکسید شده دارای خواص آنتی اکسیدانی قویتری نسبت به چای سیاه می باشد. به همین دلیل خواص دارویی و تغذیه ای آن بیشتر از چای سیاه است. در این پژوهش با توجه به بازار تقاضا برای نوشابه های جدید، امکان تولید نوشابه چای سبز سرد به صورت فرموله شده مورد بررسی قرار گرفت. بعد از تعیین ویژگی های کیفی نمونه برگ چای سبز، استخراج عصاره به روش غیرمداوم انجام شد. اثر هفت تیمار دما و نه تیمار زمان بر قابلیت استخراج عصاره چای از برگ چای سبز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد در هر دو نوع نمونه استخراج عصاره در دماهای مختلف 40-100oC و در 5 تا 10 دقیقه اول سریع افزایش یافته، در طول مدت زمان 10 تا 30 دقیقه بتدریج افزایش می یابد و بعد از 30 دقیقه به آهستگی ادامه پیدا می کند. نتایج آزمایش نشان داد استخراج ترکیباتی که عامل اصلی تشکیل کرم چای و کدورت در عصاره هستند با افزایش دمای استخراج افزایش می یابد به طوری که در دمای بالاتر از 60oC یک افزایش ناگهانی در تشکیل کرم چای مشاهده می شود. میزان کرم و کدورت تشکیل شده در دمای بین 50 تا 60oC در سطح احتمال %99 با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشته، ولی در دماهای 60oC به بالا بین تیمارهای مختلف دمایی اختلاف معنی داری وجود دارد. بین کرم چای و کدورت در عصاره چای سبز همبستگی کاملا معنی دار، مستقیم و بسیار قوی وجود دارد. ضریب رگرسیون خطی بین کرم چای و کدورت (P<0.01) R2=0.969 بدست آمد. از عصاره تهیه شده، با استفاده از اسانس، نوشابه چای سبز با طعم های مختلف ساخته شد. پذیرش نوشابه ها از طریق آزمون حسی به روش مقایسه چندتایی مورد بررسی قرار گرفت. پس از آزمایش های فیزیکی و شیمیایی نوشابه ها، تغییرات کدورت و پایداری آن در شرایط متعارف انبارداری به مدت 2 ماه بررسی شد. نتایج آزمایش انبارداری نشان داد که در سطح احتمال 99 درصد نوشابه چای سبز سرد تولید شده پایدار باقی می ماند.

این پژوهش به¬منظور تعیین میزان انرژی مصرفی در مراحل مختلف فرآوری چای سیاه در کارخانه های چای سازی استان گیلان اجرا شده است. انرژی مستقیم (انرژی حرارتی و الکتریسیته) و انرژی غیر مستقیم (انرژی نیروی انسانی، استهلاک و روان کننده ها) در 9 کارخانه چای سازی شامل 4 کارخانه گازوئیل سوز و 5 کارخانه گازسوز، اندازه¬گیری و ارزیابی شد. نتایج نشان می دهد که حدود 70 درصد انرژی مصرفی در فرآیند تولید چای سیاه مربوط به انرژی حرارتی است که از این مقدار، 31 درصد در مرحلۀ پلاس و 69 درصد در مرحلۀ خشک¬کردن مصرف می شود. مقدار انرژی حرارتی مصرفی در کارخانه¬های چای¬سازی گازسوز حدود 5 درصد کمتر از کارخانه های گازوئیل سوز به دست آمد. سهم انرژی الکتریکی از کل انرژی مصرفی در فرآیند تولید چای سیاه، 28 درصد است؛ عملیات پلاس و مالش و کورۀ هوای گرم به ترتیب با 16/58، 58/16 و 39/11 درصد بیشترین مقدار مصرف انرژی الکتریکی در فرآیند تولید چای سیاه را دارند. نیروی انسانی، کمترین سهم انرژی مصرفی در تولید چای سیاه در کارخانه های چای سازی را دارد. عوامل مهم و مؤثر بر تلفات انرژی در کارخانه های چای سازی عبارت¬اند از: طراحی نامناسب کوره ها فرسودگی کوره¬ها، استفاده نکردن از عایق بندی مناسب در کوره ها و ساختار نامناسب قطعات مکانیکی. طراحی کوره های جدید متناسب با سوخت مصرفی، عایق بندی کوره¬ها و دستگاه¬های خشک¬کن موجود، اصلاح سیستم برق کارخانه های چای سازی می تواند نقشی مهم در کاهش مصرف انرژی در فرآیند تولید چای سیاه داشته باشد.